Stare Grodzkie

Stare Grodzkie należą do historycznej dziedziny Grodzkich, położonej w sąsiedztwie średniowiecznego zespołu osadniczego nad Rokitnicą. Popis z 1528 r. wymienia dwudziestu ziemian, którzy wystawiali pięciu konnych. Jest to obraz większego skupiska szlacheckiego; nie dowodzi jednak, że istniał już wówczas dzisiejszy podział na Stare, Nowe i Szczepanowięta. W rejestrze z 1580 r. Grodzkie zajmowały znaczny obszar podzielony między szlacheckich właścicieli.

W XVIII w. spotykano także określenie Grodzkie Kulesze. W 1827 r. Stare Grodzkie liczyły 25 domów i 142 mieszkańców. Współczesny czytelnik powinien oddzielać dzieje historycznej wsi od starszego grodziska, które dokumentacja konserwatorska przypisuje Wnorom-Wypychom. Bliskość obu miejsc nie jest dowodem nieprzerwanego osadnictwa ani jednej wspólnej daty założenia.

W spisie z 30 września 1921 r. zapisano 196 mieszkańców oraz 32 budynków przeznaczonych na mieszkanie.