Pobikry

Według historii parafialnej 10 maja 1455 roku Kazimierz Jagiellończyk nadał Pobikry Piotraszowi Nieświckiemu. Nie jest to data założenia wsi. W 1504 roku Bartłomiej Pobikrowski z żoną Cecylią Kuczyńską ufundowali drewniany kościół, a 8 maja 1514 roku biskup Paweł Holszański wystawił dokument erekcyjny parafii. Losy osady przez następne stulecia były silnie związane z jej świątyniami i właścicielami majątku.

Dominik Ciecierski kupił dobra 9 czerwca 1804 roku. Po pożarze kościoła, plebanii i zabudowań gospodarczych 17 września 1846 roku Konstancja Ciecierska udostępniła dworskie archiwum na tymczasową kaplicę. Obecny kościół zaprojektował Ernest Baumann, a fundowali Stefan Ciecierski i Jadwiga Rzewuska. Kamień węgielny położono 9 października 1857 roku; poświęcenie nastąpiło 29 marca 1864 roku. Nie należy więc mylić początku robót, kamienia węgielnego i rozpoczęcia użytkowania świątyni.

„Słownik geograficzny” z 1887 roku sytuował Pobikry nad lewym dopływem Nurca, przy drodze handlowej do Bielska. Zauważał nową murowaną świątynię i odsyłał czytelnika do jej wcześniejszej prezentacji w „Tygodniku Ilustrowanym”. Ten dziewiętnastowieczny opis jest świadectwem roli parafialnego ośrodka na lokalnym szlaku komunikacyjnym. Podawane tam 1301 osób odnosiło się do całej parafii, nie do mieszkańców samej wsi.

Znacznie dokładniejsze rozdzielenie osady i majątku przynosi spis z 30 września 1921 roku. Wieś Pobikry w gminie Skórzec miała 30 budynków mieszkalnych i 211 mieszkańców: 103 mężczyzn i 108 kobiet. Wykazano 178 rzymskich katolików, 21 osób prawosławnych i 12 wyznania mojżeszowego. Osobno zapisano folwark Pobikry: 13 budynków i 206 osób, wszystkich wyznania rzymskokatolickiego. Liczba 417, otrzymana przez dodanie obu pozycji, opisuje zatem dwie ówczesne jednostki, nie pojedynczy wiersz dotyczący wsi.

Podczas okupacji niemieckiej Pobikry stały się miejscem zagłady Żydów przywiezionych z Ciechanowca. Zbrodnię z 1942 roku upamiętnia zbiorowa mogiła i obelisk. Materiały muzealne, miejscowy opis pomnika oraz dokumentacja relacji świadków podają różne daty dzienne i liczby ofiar. Sam fakt zbrodni jest udokumentowany, lecz odczytanie inskrypcji nie zastępuje rozstrzygnięcia tych rozbieżności. W przewodniku nie połączono odmiennych przekazów w jedną pozornie pewną liczbę.