Nowe Grodzkie

Nowe Grodzkie są wymienione w zapisie dożywocia Szymona Grodzkiego i jego żony z 1718 r. To bezpośredni ślad nazwy tej części dziedziny, nie dowód, że osada powstała dopiero wtedy. W XVIII i XIX w. posiadali tu ziemię przedstawiciele różnych gałęzi Grodzkich. Dziewiętnastowieczny opis wyróżniał także folwark oznaczony literą S; według danych z 1840 r. obejmował 246 mórg.

W 1827 r. cała wieś liczyła 22 domy i 119 mieszkańców. Obok większej własności trwały mniejsze gospodarstwa szlacheckie. Miejscową instytucją okresu międzywojennego była jednoklasowa szkoła otwarta w 1922 r. dla 56 uczniów. Wśród nauczycieli wymieniani są Aleksander Skawski i Teofil Wnorowski. Jej dalszą historię po latach dwudziestych trzeba jeszcze uzupełnić dokumentacją szkolną.

W spisie z 30 września 1921 r. zapisano 166 mieszkańców oraz 26 budynków przeznaczonych na mieszkanie.