Łopienie-Jeże

Łopienie-Jeże należały do zespołu odrębnych wsi tworzących okolicę szlachecką Łopienie. Słownik geograficzny dla 1827 roku podaje 26 domów i 136 mieszkańców. W późniejszym opisie odnotowuje 22 domy i 203 morgi ziemi, a wśród większych właścicieli Franciszka Łopieńskiego-Juchrę. Źródło wskazuje również miejscową karczmę i wiatrak, związane z żydowskimi mieszkańcami.

W 1921 roku zapisano 28 budynków mieszkalnych i 133 osoby: 73 mężczyzn oraz sześćdziesiąt kobiet. Katolików było 125, prawosławnych dwóch, a osób wyznania mojżeszowego sześć. Osobno ujęto Łopienie-Pamięciaki i osadę Łopienie-Markowizna, dlatego ich mieszkańców nie doliczono automatycznie do Jeżów. Urzędowy wykaz archeologiczny wymienia tu także stanowisko wczesnośredniowieczne 43-82/20 oraz późnośredniowieczną i nowożytną osadę 43-82/22. To dodatkowe świadectwa użytkowania obszaru, odrębne od źródłowej metryki nazwanej wsi.