Krzeczkowo Mianowskie

Mianowskie, nie całe Krzeczkowo

Nazwa Krzeczkowo obejmowała dawniej kilka sąsiadujących osad w parafii Rosochate Kościelne. W komentarzu historycznym do edycji Metryki Koronnej nr 8 wymieniono między innymi Krzeczkowo-Mianówko, obok Bieńków, Gromadzyna i innych członów tego zespołu. Zestawienie dawnych i dzisiejszych nazw pomaga rozpoznać Mianowskie jako osobną wieś, nie upoważnia jednak do przypisania jej każdego średniowiecznego dokumentu dotyczącego Krzeczkowa ani jednej wspólnej daty założenia.

W Słowniku geograficznym, w tomie IV wydanym w 1883 roku, Mianowskie ma już indywidualne dane. Dla 1827 roku zapisano 18 domów i 131 mieszkańców, a dla czasu opracowania hasła 15 domów i 132 osoby. Liczba 346 mieszkańców podana w tym samym artykule odnosi się do całej wymienionej grupy wsi, nie do samych Mianowskich. Wówczas miejscowość należała do gminy Dmochy-Glinki powiatu ostrowskiego i parafii Rosochate.

Ziemia i mieszkańcy

W Archiwum Państwowym w Warszawie, Oddziale w Pułtusku, zachowała się teczka z lat 1865-1911 dotycząca urządzenia włościan w Krzeczkowie-Mianowskich. Opis jednostki, należącej do zespołu Komisarza do Spraw Włościańskich Powiatu Ostrowskiego, łączy majątek z ziemianinem Konstantym Pasiewiczem. Jest to świadectwo dokumentowania miejscowych stosunków gruntowych. Sam tytuł archiwalny nie wystarcza do odtworzenia pełnej kolejności właścicieli ani szczegółowego przebiegu uwłaszczenia.

Spis z 30 września 1921 roku wykazał we wsi 33 budynki mieszkalne oraz 182 mieszkańców: 95 mężczyzn i 87 kobiet. W rubryce wyznania zapisano 177 rzymskich katolików i 5 osób wyznania mojżeszowego; wszyscy zadeklarowali narodowość polską. W skorowidzu wieś występuje osobno od folwarku i wsi Krzeczkowo-Gromadzyn, Bieńków oraz kolonii Szepielaki. Dzięki temu jej danych nie trzeba odtwarzać przez sumowanie sąsiednich miejscowości.

O międzywojennych zmianach układu ziemi mówi opis planu przechowywanego w archiwum łomżyńskim. Dotyczy gruntów Krzeczkowa-Bieńków Nowych oraz części gruntów Bieńków Starych i Mianowskich; odwołuje się do orzeczenia urzędu ziemskiego z 24 listopada 1932 roku. Zakres dokumentu jest częściowy: nie należy na tej podstawie ogłaszać scalenia wszystkich gruntów Mianowskich w jednym terminie.