Jabłoń-Zarzeckie

Jabłoń-Zarzeckie figuruje w Słowniku geograficznym jako wieś szlachecka okolicy Jabłoń, odnotowana w spisie ziemi bielskiej z 1676 roku. W 1827 roku miała dziesięć domów i 58 mieszkańców. Późniejszy opis podawał piętnaście domów oraz 253 morgi ziemi. Zapis dokumentuje miejscowość odrębną od pozostałych osad noszących człon Jabłoń.

W 1921 roku wykazano sześć budynków przeznaczonych do mieszkania i aż czternaście innych zamieszkanych budynków. Łącznie mieszkało tu 101 osób, w tym stu katolików i jeden prawosławny. Tego nietypowego układu nie należy upraszczać do sześciu domów całej wsi. Urzędowy wykaz archeologiczny wskazuje stanowiska 42-82/7 i 42-82/8, związane między innymi z wczesnym średniowieczem oraz osadnictwem późnośredniowiecznym i nowożytnym. Są to rozpoznane warstwy dziejów obszaru, nie dowód nieprzerwanej ciągłości obecnej wsi od najstarszych znalezisk.