Jabłoń-Piotrowce

Jabłoń-Piotrowce stanowiła odrębną wieś w obrębie szlacheckiej okolicy Jabłoń. Słownik geograficzny dla 1827 roku podaje 31 domów i 170 mieszkańców. Później odnotował 29 domów i 388 mórg ziemi, zwracając uwagę na glebę przydatną do uprawy pszenicy. Opis nie przedstawia wielkiego majątku, lecz osadę drobnoszlachecką.

Spis z 1921 roku wykazał 23 budynki mieszkalne i trzy inne zamieszkane budynki oraz 164 mieszkańców, wszystkich rzymskokatolickich. Inny wymiar przeszłości odsłania urzędowy wykaz archeologiczny: stanowisko 43-82/3 zawiera ślady późnego paleolitu i wczesnego średniowiecza, a 43-82/7 ślady mezolityczne oraz osadę nowożytną. Nie oznacza to nieprzerwanego istnienia dzisiejszej wsi od pradziejów. To kolejne, odrębne świadectwa wykorzystania tego samego obszaru, wymagające ostrożnego odczytania.