Bujenka

Najstarsze konkretne wiadomości o dzisiejszej Bujence pochodzą z dokumentów majątkowych. Słownik historyczno-geograficzny Instytutu Historii PAN utożsamia dawną Bojankę z tą miejscowością. W 1454 roku Piotr z Bojanki, za zgodą starosty drohickiego Nasuty, sprzedał Borzymowi grunt w swoim dziedzictwie. W następnym roku Piotr Bojanowski zbył dziedzictwo Piotrowi Strumille Ciechonowskiemu za 16 kóp gotówki. Są to świadectwa istnienia osady i obrotu ziemią, a nie akty jej założenia.

W połowie XVI stulecia wieś należała do Mikołaja Kiszki. Rejestry poborowe odsłaniają także gospodarkę: w 1576 roku opodatkowano dziewięć osiadłych włók oraz trzech młynarzy, a w 1580 roku osiem i ćwierć włóki, czterech bezrolnych ogrodników i dwa koła wodne. Obok gospodarstw rolnych istniały więc urządzenia młyńskie. Kolejne zapisy nazw Boyanowo i Boyanka dokumentują zmienność pisowni, nie odrębne początki kilku wsi.

Ciekawy ślad życia mieszkańców zachował dokument z 1650 roku, omówiony w naukowym opracowaniu dziejów szkolnictwa ciechanowieckiego. Ugoda właściciela miasta Jerzego Monwida Irzykowicza z proboszczem Andrzejem Siennickim określała świadczenia poddanych z Bojanki: zboże dla organisty, jęczmień i groch przeznaczony między innymi na szkołę. Ten zapis dotyczy obciążeń wsi na rzecz instytucji w Ciechanowcu. Nie dowodzi, że szkoła znajdowała się wtedy w samej Bujence, ale pokazuje jej udział w utrzymywaniu parafialnego zaplecza edukacji.

Na przełomie XIX i XX wieku „Słownik geograficzny” wymieniał Bojenkę, nazywaną również Bojenkami, w gminie Skórzec powiatu bielskiego guberni grodzieńskiej. Dla wsi podawał 462 dziesięciny ziemi. Osobno opisał dobra o tej samej nazwie, należące do Szczuków, o powierzchni 832 dziesięcin. Rozdzielenie tych pozycji jest istotne: majątek i wieś nie stanowiły w słowniku jednej rubryki, zatem sumowanie ich areałów jako powierzchni samej osady byłoby mylące.

W skorowidzu opartym na spisie z 30 września 1921 roku miejscowość nadal występuje jako Bojanka, w gminie Skórzec. Miała 78 budynków przeznaczonych na mieszkania i 381 mieszkańców, w tym 187 mężczyzn i 194 kobiety. Wszystkich zapisano jako osoby wyznania rzymskokatolickiego i narodowości polskiej. Pobliska osada Sófka ma oddzielną pozycję spisową; jej jedenastu mieszkańców nie dodano tu do liczby ludności Bojanki. Dawnych danych nie należy też bez kontroli granic utożsamiać z dzisiejszą jednostką statystyczną.